"Тормыштан бер көн"

  Мондый исем астында инвалидлар декадасы алдыннан социаль хезмәтләр алучылар тернәкләндерү бүлегенең психологы  белән очрашуы булды. Дәреснең максаты - җәмгыятьтә инвалидлыгы булган кешеләрне күрә белергә өйрәнү иде. Еш кына кешеләр инвалидлык  кешеләр турында уйлаганда күңелсез картина күзаллый. Чынлыкта исә, күпчелек стереотиплар чынбарлыкка туры килми: инвалидлыгы булган кешеләрнең күбесе тулы  тормыш алып бара. Әмма без еш кына стереотип фикер йөртәбез. Без барыбыз да күпкырлы «күпкатлы» шәхесләр. Мәсәлән, бер кеше булырга мөмкин: бала, укучы, скрипкачы, дус кыз, футболчы, театр тамашачысы. Без бу рольләрне ишеткәндә, кешенең нәрсә белән мавыгуын һәм боларның нәрсәгә мөһим булуын аңлыйбыз. Акценты шәхесенең бер өлешенә генә ясалуы берәүгә дә рәхәт түгел. Инвалид балалар "коляскада" яки "сукыр" гына түгел, ә теләсә кайсы башка кеше кебек үк, хоббилары, симпатияләре яки антипатияләре булган кешеләр һәм  инвалидлыкны үзидентификациянең нигезе итеп кабул итмиләр. Шулай итеп, инвалидлык - ул кешенең бер генә характеристикасы , әмма бердәнбер түгел.